Bouw van de Stedelijke Badinrichting (alias de Zwemdok of zwembad) aan het Rode Kruisplein

Beschrijving

Het vervaardigen van de torenspits in de zwemkom.

Door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog ontstaat massale werkloosheid en tracht de stad via allerlei openbare werken mensen aan het werk te houden. Ook de plannen voor het zwembad komen daarbij in het zicht van het stadsbestuur. Al sinds 1897 werd er door de stad financiële middelen voorzien voor de bouw van een nieuwe badinrichting en zwembad. Pas begin 1916, als de dreiging voor deportaties van werklozen naar Duitsland reëel wordt, wordt er ook overgegaan tot de bouw ervan. Er wordt door architect August Van Haesendonck (1861-1935) en aannemer Geys meer personeel gebruikt dan nodig, om zoveel mogelijk mensen te werk te stellen, en er wordt gebruik gemaakt van dure materialen. Ook de werkloze houtbewerkers worden ingezet om belangrijke delen van het zwembad van uniek houtsnijwerk te voorzien. De kostprijs loopt hoog op en geeft aanleiding tot oplopende politieke discussies. Uiteindelijk zou het zwembad op 6 juli 1924 plechtig worden geopend.

Het is een imposant neorenaissancecomplex, later voorzien van bepleistering. Het gebouw vertoont vreemde invloeden met referenties naarTurkse baden en naar de "Spaanse" gevel van het stadhuis..
Gemengd zwemmen was lange tijd uit den boze. Zelfs na de Tweede Wereldoorlog mocht het lange tijd maar op bepaalde dagen. Aan de achterzijde van het gebouw kon men vroeger een bad gaan nemen.